บทที่ 39 ความสุขเล็ก ๆ

‘เขานะเหรอคนดี คนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเพชฌฆาตหน้ายิ้มฆ่าคนไม่กระพริบตาเป็นคนดีอย่างนั้นเหรอ แม่หนูคนนี้จิตใจดีเกินไปแล้ว’ เจียงเฟยยืนคิดอยู่นิ่ง ๆ

“นายท่าน กลับกันเลยไหมครับ” เสียงแหบของชายวัยเดียวกันที่ทำหน้าที่พ่อบ้านพูดขึ้นอย่างนอบน้อม

“กลับกันเถอะ ส่งคนคอยไปดูแลเด็กสองคนนั้นด้วย อย่าให้พวกเขาเป็นอ...